Nieuwsbrief Augustus 2018

Toen we na ongeveer 8000 km. terugkwamen in Zambia , zei ik: “Welkom in het land van stof en honing!”. Oh, hoe bitterzoet was het om thuis te komen. Zoet om terug te zijn in ons eigen kleine hoekje van de wereld, maar erg bitter, vanwege de schade die de muizen en ratten aangericht hadden. Wat een vreugde!

We hadden een verrukkelijke vakantie in juni – we zagen vrienden en familie, brachten tijd door bij de zee, we hebben gewandeld, gereden en veel gezien. Het was goed. Goed om naar iets anders te kijken, en tot rust te komen. Het was een geweldige tijd, met veel bijzondere mensen, goede gesprekken. Het was al een ademteug van frisse lucht, en nu terug aan het werk. (Ik heb een aantal foto’s op de blog geplaatst, zodat je ze kunt bekijken als je dat wilt).

We komen terug in een rustiger seizoen. Het is hier winter, dus de planten groeien langzamer. Carl is nog steeds aan het werk met zijn plan om een aantal tunnels te installeren, zodat hij de temperatuur beter onder controle kan houden. De winter is Carls tijd om te proberen al het achterstallig onderhoud weer in te halen. Hij is altijd aan het vechten met de tijd, omdat het niet eenvoudig is om de onderdelen te krijgen die hij nodig heeft voor onderhoud. Hij zit dus vast in veel hersenbrekers – het repareren van deuren, kooien, auto’s enz. enz.

We hebben taai doorgewerkt aan onze kleine dierentuin. Een paar andere goede vrienden is ook vertrokken, en we kochten hun verzameling kalkoenen over. We zijn ook bezig met het kopen van hun broedmachine, en alle kansen die open liggen. In heel Zambia is een tekort aan kleine kippen, dus we hopen dat we onze eigen eieren uitgebroed krijgen. Carl heeft een aantal hanen gebracht om mogelijkheden te scheppen. We hebben 250 nieuwe kippen voor vlees. Er is ook een nest jonge konijnen geboren, hoewel deze business vooral is geslonken tot plezier – de mensen zijn niet zo enthousiast om hun eigen konijnen te eten. Onze bijenkorven zijn eindelijk gevuld. En al de andere schepselen zijn van de onwelkome knaagdierenfamilie, en met hen komen de roofdieren – de uilen en de slangen. Werkelijk, we zouden binnenkort entreeprijzen kunnen vragen.

 Ik ben midden in het voorstellen van een aantal collega’s. Mary is één van mijn favorieten. Ze is een directe buurvrouw van ons. Jaren geleden besloot haar man een tweede vrouw te nemen, een veel jongere vrouw. De man en zijn tweede vrouw besloten dat het leuk zou zijn om snel rijk te worden, dus ze kochten voor zichzelf een aantal botten en andere amuletten. Mary besloot dat ze er genoeg van had en liep bij hen weg. Dit betekende dat ze geen enkele vorm van provisie/levensonderhoud had. Dus ze woont in een kleine hut vlakbij ons, met veel kleine kinderen die altijd rondom haar hut zwermen. Als een andere buurvrouw haar mishandelende man verlaat, en besluit tevens zijn kinderen achter te laten, neemt Mary hen bij zich. Mary helpt ons nu een klein jaar in de tuin. Ze begon met enkel het water geven, maar ik ontdekte dat ze werkelijk groene vingers heeft, dus nu sta ik haar toe om in de tuin te ‘spelen’. Waar ik van houd, is dat ze ‘ownership’ (eigenaarschap) over de tuin heeft genomen. Ze komt naar me toe om aan te wijzen (omdat we alleen door middel van handgebaren communiceren) welke nieuwe zaden ze ergens gevonden heeft, en we planten het om te zien welke nieuwe schat we kunnen ontdekken. Ze ziet zelf wat noodzakelijke is, en handelt daarnaar. Deze karaktertrek wordt zelden gevonden, geloof me. Een werkelijke schat. 

We hebben net deze morgen mijn moeder bij het vliegveld gedropt, nadat ze de laatste 7 weken in Zambia heeft doorgebracht. Slechts de laatste dagen samen met ons. Ze heeft leiderschapsconferenties gegeven met Hope Builders Ministries, in zowel de Oostelijke Provincie als follow-up conferenties in de Zuidelijke Provincie. Afgelopen jaar deed ik er één met haar, en ik was moe. Zij deed er 14! Ze hebben prachtige dingen zien gebeuren. Als je meer van haar verhalen wilt lezen: www.hbmin.org is de plek.

En de kinderen en ik: we houden onszelf bezig. School in de morgen, met alle pleziertjes en tranen. En in de middag van alles waar we in betrokken kunnen worden. Ik zal proberen een paar foto’s voor jullie te vinden.

 Rashelle in onse groentetuin

 Simon rust ;)

 Simon werkt hard

 Tot volgende keer, een zegening:

God heeft in mij deze behoefte aan Zijn Rust gewekt, een veilige plek waar Hij is mijn al. Dit is mijn missie geweest de laatste tijd: om te wandelen in Zijn Rust, en niet je best te doen om altijd druk te lijken. Mag deze veilige plaats ook jou omhullen!

Newsletter August 2018

As we drove back into Zambia after about 8000km, I said: Welcome to the land of Dust and Honey! O, how bitter sweet to return home. Sweet to be back in our own little corner of the world, but very bitter because of the damage the mice and rats did. The Joys!

We had a lovely break in June- saw friends and family, spend time next to the sea, walking, driving, watching. It was good. Good to look at something different, and come to rest. It was an amazing time with lots of special people, good conversations. It was like a breath of fresh air, and now back to work. (I have placed some pictures on the blog, so that you can see only if you want to).

We came back to a slower season. It is winter here, so plants grow slower. Carl is still working on his plan to install some tunnels, so he can better control the temperature. Winter is Carl’s time to try catch up with all his maintenance. Always a frustrating time because it is not easy to get the parts he need to maintain, so he is stuck with lots of puzzles- fixing doors, cages, cars  and and and

We have been working on our little zoo, though. Some more good friends left, and we bought over their collection of turkeys. We are in the process of also buying their incubator, and all the possibilities that unlocks. In the whole of Zambia there is a shortage of small chicks, so we are hoping to get our own eggs hatching. Carl’s brought in some roosters to bring some potential. We have 250 new chicks for meat. We’ve had a litter of rabbits born, though this business is dwindling to mere fun- people are not so keen on eating our cute bunnies. Our bee hives are finally filling up. And all other creatures are of the unwelcome rodent family, and with them come the predators- the owls and snakes. Truly, soon we will be able to ask entrance fees.

 I am in the middle of introducing you to some of our colleagues. Mary is one of my favourites. She is a close neighbour. Many years ago her husband decided to take a second wife, a much younger woman. The husband and second wife decided it would be nice to become rich quickly, so they got themselves some bones and other charms. Mary decided she had enough, and walked out on them. It means that she has no real form of provision. So, she lives in a little hut close to us, with lots of little children always flocking around her hut. When another neighbour left her abusive husband, and decided to get even by leaving his children behind, Mary took them in. For just over a year now, Mary has been helping in the gardens. She started off just watering, but I discovered that she truly has green fingers, so now I allow her to play in the garden. What I love, is that she has taken ownership of the garden. She comes to show me (because we communicated solely by hand gestures) some new seed she had found somewhere, and we plant it to see what new treasure we can discover. She sees for herself what is necessary, and acts. This is a seldom found trait, believe you me. A real treasure.

We just dropped my Mom at the airport this morning, after she spent the last 7 weeks in Zambia, though only the last few days with us. She has been doing leadership conferences with Hope Builders Ministries, in both the Eastern Province and follow-up conferences in the Southern Province, where we are. I did 1 last year with her, and was tired, they did 14. They saw amazing things happen. If you would like to read more of her stories: www.hbmin.org  is the place.

And me and the kids: we keep ourselves occupied. Schooling in the mornings, with all the joys and tears, and then anything we can get involved in, in the afternoons. I will try find a few photos for you. 

 Rashelle in the vegetable garden

 Simon taking a break

 Rashelle at a cookie decorating competition

Till next month, blessings:

God has awakened in me this need for His Rest, a safe place where He is my all. This has been my mission of late, to walk in His Rest, and not to strive to always appear busy. May this safe place envelop you too.

Holiday June 2018 South Africa

 Addo National Elephant Park

 Kenton on Sea

 Bathurst

 Kwazulu Natal

 Drakensberge

 Drakensberge

 Maclear

 Kokstad

Lots of friends

Nieuwsbrief Junie 2018

De winterwind bezoekt ons steeds vaker deze dagen en neemt de laatste beetjes groen mee. Een erg bruine wereld achterlatend – het Afrika dat je op ansichtkaarten ziet. Een deel van mij weet dat het goed is dat we door dit seizoen gaan, zodat we opnieuw opgewonden zullen zijn als het groen in het volgende regenseizoen terugkeert.

Een vriend schreef onlangs een artikel over ons leven in Zambia. Als het artikel gepubliceerd is (in de zomer) zullen we er hier ook even een foto van plaatsen. Ze stopte in dat artikel alle interessante dingen die ze bij ons meemaakte in één dag. Het klonk alsof we hier een uitzonderlijk leven leiden J.  Helaas is de meeste reuring verspreid over de tijd, en er kunnen veel dagen passeren waarover weinig te vertellen valt.

Vanochtend kwam er een vrouw naar me toe, zoals ze elke dag doet. Ze zat in een taxi (een 10-zits minibus) die probeerde een gewone touringcar te zijn, niet succesvol. Deze vrouw was één van de vele gewonden, die overleefden. Ze moet met haar hoofd ergens in gevlogen zijn en ruïneerde daarmee de bovenkant van haar schedel – weefsel, geen bot. De ruwe hechtingen deden niet veel om het hele aangedane gebied vast te maken.

Ontzettend bijzonder hoe een lichaam kan genezen Toen ze deze morgen kwam, had ze een verdrietige blik in ogen: “We zijn niet zo oké, deze morgen, Madame.”. De vriendin van haar zoon (een schoolmeisje) had twee dagen geleden een kleine baby gekregen, die gisteren in de couveuse in het ziekenhuis stierf. Ze geloven dat de baby doodgekookt is in de warme box. Dit meisje zal de komende weken rondopen met iets op haar rug geknoopt – een fles, of opgerolde kleren, iets dat lijkt op de vorm van haar verlies. Dit is haar manier om de pijn te verwerken. Wat doen we in een deel van de wereld waar de dood zo dichtbij is? Wij leven in de Rust die onze angst voor de dood wegneemt. En we huilen met hen, net zoals Jezus huilde met Zijn vrienden, terwijl wij weten dat Hij Lazarus zou opwekken uit de dood.

Dominee Justin is een van de Zambische dominees van Hope Builders Ministries met wie wij samenwerken, en begint steeds vaker onze richting op te komen. Op dit moment is hij onze verbinding met de lokale autoriteiten, en proberen ze vast te stellen waar we het best betrokken kunnen worden in het ondersteunen van kwetsbare personen. Hij praat met de schoolhoofden, om zeker te weten dat we bijdragen aan de werkelijke wezen en minder bedeelden. Na onze vakantie hopen we een kamer voor hem te maken die hij kan gebruiken als ‘counselingsruimte’ – om persoonlijke gesprekken te kunnen voeren met mensen die huwelijksproblemen, of andere moeilijke bespreekbare problemen, hebben. Hopelijk is er ook een klein beetje ruimte voor ‘onofficiële’ verpleging ;).

Dominee Justin rechts

We hopen een rustpauze te nemen in Juni. Jullie zullen dus niks van ons horen de komende maand. We hopen naar Zuid-Afrika te reizen, om familie en vrienden te bezoeken, en vooral om gewoon te ontspannen. We voelen soms het gewicht van het wonen bij onze bedrijf. Ook zal ik wat training doen om mijn verpleegvaardigheden en –registratie te behouden. En dan zullen we ook onze vrienden die pas naar Zuid-Afrika zijn vertrokken, weer zien! Dus een heleboel plannen - we zullen terugkomen met foto’s J.

Nog verhaaltjes:

Carl was onlangs op ratten aan het jagen, op dit moment een dagelijks tijdverdrijf. Hij stopte zijn hand in een gat, in een poging om de staart van één van de ratten te pakken. Hij trok zijn hand in en het volgende moment kwamen er nog meer ratten en muizen uitrennen. In totaal doodden ze er 16 uit dat gat.

Rashelle is nu 9, en een erg barmhartig jong meisje. Ze heeft nogal pech met dieren: ze had een hamster, die ging dood; ze hield van de hond, die ging dood; ze had een konijn, die ging dood… Dus toen onze meest getrouwe konijn (dat betekent dat hij de enige was die niet weggelopen is), ziek werd, was ze erg verdrietig. Op een dag toen ze probeerde het konijn te verzorgen, kwam ze huilen naar me toe en zei dat ze de vorige nacht een droom had gehad waarin Tim het huis binnenkwam en zei dat Ashleigha dood was gegaan. Dus hebben we samen gebeden en ze vond rust. Ze ging slapen en de volgende morgen was het konijn inderdaad dood. Maar toen Tim binnenkwam om het haar te vertellen, droeg hij exact dezelfde kleren als hij in haar droom had gedragen. Voor haar was het een grote troost – ze was voorbereid. En zo leerden we allemaal (opnieuw) dat God zich bekommert om elke traan die we huilen, Hij is onze Trooster.

Mag hij ook jullie Trooster zijn, je veilige plek.

Nog enkele foto's:

- Simon op weg naar zijn kunstlessen

- De kinderen een dagje naar de dierentuin met de ‘thuisschool-groep’

- Leeuw in de dierentuin, wachtend op het bezoek van de minister van het Wild ;)

- Zonnebloem oogst

- Jeanet op een rommelmarkt. Een GROOT dankjewel aan iedereen die haar voorziet van spullen. De totaalopbrengst ligt inmiddels op bijna €500!! 

Newsletter June 2018

The winter wind visits us more often these days, taking with it the last bits of green, leaving behind a very brown world- the Africa you see on post cards. Part of me knows that it is good that we go through this season, so that we can be newly excited when the green returns next rainy season.

Our friend wrote an article on our lives recently, and put all the exciting things that she experienced here in one day. It sounded like we live an extraordinary adventure. Unfortunately, mostly the excitement is spread out, and many days can pass without too much to tell. I will try to find a few stories for you.

 This morning I had a lady come as she’s been doing every day; she was in a taxi (10 seat minibus) that tried to take on a full-size bus, unsuccessfully. She was one of the long list of injured, who did survive. She must have flown into something head first, and really messed up the top of her skull- tissue, not bone. The rough stitches did not do much for fixing the whole messy area. We’ve been dressing the wound daily, and watching the healing take place. Completely amazing how the body can heal. When she came this morning, she had a sad look in her eyes: “we are not so OK, this morning, Madame.” Her son’s girlfriend (a schoolgirl) had a little baby two days ago, who then passed away yesterday in the incubator in the hospital. They believe the baby was cooked to death in that warm box. This girl will for the next few weeks, walk around with something tied to her back – a bottle, or rolled up clothes, anything that will resemble the shape of her loss. This will be her way to work through her pain. What do we do in a part of the world where death is so close by? We live in the Rest that takes away our fear of death. And we cry with them, just like Jesus cried with His friends when we knew He would bring Lazarus back.

Introduction:

Pastor Justin is one of the Hope Builders Ministries Zambia pastor’s that we work with, and he has started to come our direction more often. Currently he is our liaison with the local authorities, trying to establish where we can best be involved in supporting vulnerable individuals. He is talking to the headmasters, to make sure that we help out the true orphans and less privileged. After our holiday we hope to make him a room that he can use as ‘counselling room’- to have private conversations with people with marriage problems, or other less discussed problems. Hopefully there will also be a corner for some off the record nursing;)

Pastor Justin on the right

We are hoping to take a break in June. So, you won’t hear from me next month. We will travel to South Africa, and visit family and friends, and just relax. We sometimes feel the weight of living in our workplace. I will do some training trying to keep up my nursing skills and registration. And then we’ll get to see our friends who recently left. So, lots of plans- will come back with picturesJ

Some more stories.....

The other day Carl was rat hunting, currently a daily pastime. He put his hand in a hole, trying to catch the tail of one. He retracted his hand, and the next moment more rats/mice came running out. All in all they killed 16 from that hole.

Rashelle is now 9, and a very compassionate young girl. She has had quite a bad run with animals- had a hamster, that died; loved the dog that died; had a rabbit that died. So, when our most faithful rabbit (which just means the one that didn’t run away) got sick, she was very distressed. On the day she was trying to nurse the rabbit, she came to me crying and said she had a dream the previous night that Tim entered the house and said that Ashleigha had died. So, we prayed about it, and she had peace. She went to sleep and the next morning the rabbit had indeed died. But when Tim came inside to tell her, he wore the exact clothes he wore in her dream. To her it was a complete comfort- she had been prepared. And so we all learnt (again) that God cares about every tear we cry, He is our comforter. (Her friends drew some pictures to make her feel better.)

May He be your comforter, your safe place

Just some extra pictures:

Simon on his way to art lesson

On a trip to the zoo with the hone schooled children.

Part of the sunflower harvest

Jeanet on a market selling second hand things in support of us, thanks!