Nieuwsbrief Juli 2019

Psalm 84:6 Gezegend zijn zij wiens kracht in U is, wiens hart is gericht op ‘pelgrimage’ (letterlijke vertaling van Engelse bijbeltekst, uit NIV)

Ik kan me nog steeds herinneren dat ik me op een dag in een klein geloofsgroepje op Mercy Ships bewust werd van dit vers, en het maakte me aan het huilen. “Hearts set on pilgrimage” verwijst naar ons allemaal terwijl we door het leven wandelen op onze weg naar de eindbestemming: aankomst in Gods Koninkrijk, maar die dag sloeg het bij mij in als een bom. Het was alsof ik wist dat altijd iets van deze rusteloosheid in mijn bloed zou zijn. Dat het gevoel me ergens definitief te vestigen nog jaren zou duren. En zo is het. Onze kracht lag altijd in de ontwikkeling van verschillende projecten. Carl is getalenteerd in het opsporen van een probleemgebied, en het zoeken naar een oplossing. We hebben geprobeerd ons best te doen om deel te zijn van de puzzel van de ontwikkeling van de projecten waar we tot toe bij betrokken zijn geweest. We zijn opnieuw op dat punt gekomen: ons deel is gedaan. Het is altijd de gedachte geweest: we zijn hier om te ontwikkelen en te trainen, en daarna zullen onze Zambische broeders overnemen. Hope Builders Ministries als organisatie gelooft in het gebruiken van de kracht van de lokale christenen – hen steunen, bemoedigen en zo nodig trainen, zodat ze sterk genoeg gemaakt zijn om hun eigen mensen in hun eigen huizen met hun eigen taal te bereiken. Hopelijk hebben wij hen nu een middel gegeven om hun eigen mensen te zegenen. Maar we zien er naar uit dat ze zo meer doen, in plaats van ons.

Zoals vorige maand genoemd, bidden we nog steeds voor iemand die het leiderschap over komt nemen. We wachten nog steeds, wilt u alstublieft met ons bidden?
Zelf hebben we de kruispunten bereikt. Het is tijd voor ons om te vertrekken – anders blijven we een ongezonde afhankelijkheid creëeren. Er kwam een mogelijkheid van onverwachte zijde. Mijn zus en haar man in Amerika hebben een kleine boerderij geërfd, en zullen moeten goochelen/spelen met de bedrijfsvoering van de boerderij met een internationale import-export business. Ze hebben ons gevraagd om hen te komen helpen, en de dagelijkse bedrijfsvoering van de boerderij te doen. De timing was perfect, en we hebben de beslissing genomen om te gaan kijken. Er zullen vele, vele obstakels overwonnen moeten worden voor alles in werking is, maar we zijn het proces gestart. Tot nu toe lijken dingen op hun plek te vallen. We hebben daarom besloten in september niet op vakantie te gaan, maar om in januari op verlof te gaan en dan vanaf daar te beslissen.

Het is vooral voor mij (Ilne) een emotionele storm geweest. We houden van Zambia, en zijn erg gelukkig hier. Het is de plek waar we langer zijn geweest dan waar dan ook, en het is ‘thuis’ geworden. Maar het is tijd om deze wortels uit te trekken en verder te gaan op pelgrimstocht, vol van het Geloof dat God de weg zal banen.

1 Thess. 4: 11-12 … maak het je ambitie om een rustig leven te leiden. Behartig uw eigen zaken en werk met uw handen, zoals we u vertelden, zodat uw dagelijks leven het respect mag winnen van buitenstaanders en zo dat u niet afhankelijk van iemand zult zijn. (dit is deel van ons antwoord voor de nieuwe periode).

We zullen de rest van onze tijd hier in Zambia zo gebruiken dat we er zeker van zijn dat we 'a place of Springs' achterlaten.

Psalm 84:6-7 “Gezegend zijn zij wiens kracht is in U, wiens hart is gericht op ‘pelgrimage’. Als zij het dal van Baka doorgaan, zullen ze het een plaats van Fonteinen maken.” (letterlijke vertaling van Engelse bijbeltekst uit NIV).

Ons oude huis moet overgeschilderd worden in afwachting van de nieuwe Zambische pastor die het over zal nemen. Het huis waar me we nu in wonen heeft nog een final touche nodig om een zegen te worden voor de missionarissen van wie het is en hopelijk door hen voor vele anderen. Ook in onze kerk moet nog wat werk gedaan worden om onze grotere gemeenschap te dienen (het gebouw is een publieke ontmoetingsplaats). Dus we hopen goed te eindigen en een plek achter te laten die voor velen tot verkwikking zal zijn.  Carl maakt een mobiele biblioteek voor onse kerk. Als ik mijn brief doorlees, lijkt het allemaal over ons te gaan. Maar alsjeblieft niet, ieder kleine beetje waar we voor lezen is om de Glorie te brengen aan Wie het toekomt: Psalm 115:1 Niet aan ons, Heere, niet aan ons maar aan Uw naam zij te glorie, vanwege uw Liefde en Trouw.

Newsletter July 2019

Psalm 84:5 Blessed are those whose strength is in you, whose heart is set on pilgrimage…

I can still remember becoming aware of this verse one day in a small devotions group on Mercy Ships, and it made me cry. “Hearts set on pilgrimage” refers to all of us as we wander through life on our way to our final destination of arrival in God’s Kingdom, but that day those words struck a chord in me. It was as though I knew there would always be this restless something in my blood. That the feeling of finally settling somewhere would allude me for years to come. And so it has. Our strength has always been in the development of different projects. Carl is talented at identifying a problem area, and looking for a solution. And we have attempted to do our best at being this part of the puzzle in the development of the projects we have been involved with so far. We have come to that point again- our part has been done. It has always been the idea: we were to develop and train, and then our Zambian brothers would take over. Hope Builders Ministries as ministry believe in using the strength of the local Christians- support them, encourage them, and train them if necessary, so that they are empowered to reach their own people in their own homes with their own language. Hopefully we can now provide them with a tool to bless their own people. But we would like to see them do so more, instead of us.

As mentioned last month, we are still praying for someone to come take over the leadership. We are still waiting, please pray with us.

For ourselves though, we have reached the crossroads. It is time for us to leave- otherwise we keep creating an unhealthy dependency. An option came from an unexpected side. My sister and her husband in the States have inherited a small farm, and are having to juggle the management of the farm with an international import/export business. They have asked us to come help, and do the day to day management of the farm. The timing was perfect, and we’ve made the decision to go have a look. There are many many obstacles to overcome before it all is in place, but we have started the process. So far, things have seem to fall in place. We have therefore decided to not go on holiday in September, but go on furlough in January, and then decide from there.  

It has been an emotional storm for me, specifically. We love Zambia, and are very happy here. It has been the longest we have been anywhere, and it became home. But it is time to pull up those roots, and continue on the pilgrimage, full of Faith that God leads the way.

We will spend the remainder of our time here in Zambia making sure we leave behind us, “a place of springs”.

Psalm 84:5-6

Carl is doing a lot of work at church, this is the mobile library he built.

Our old house needs to be painted out in anticipation of the new Zambian pastor coming to take over. The house we currently live in needs the final touches to become a blessing to the missionaries it belongs to and hopefully through them to many others. And also our church need some work done to serve our larger community (the building is a public meeting place). So, hoping to end of well and leave behind us a place of refreshment for many.

As I read through my letter, it seems to be all about us. Please, it is not, every little bit of what we live for is to bring Glory to where it is due:

Psalm 115:1 Not to us, Lord, not to us but to your name be the glory, because of your love and faithfulness.

Nieuwsbrief Juni 2019

Dit is het vers dat we op dit moment in de zondagsschool overdenken. Toen we leerden over Jezus aan het kruis, was het moeilijk om ons voor te stellen dat dit gebeurde, maar toen de vrouwen naar het graf gingen op zondagmorgen, begon het allemaal duidelijk te worden. De (Goede) Vrijdag ervoor was inderdaad de dag van Gods overwinning – alleen was dit erg moeilijk voor te stellen in de situatie zelf. Zo is het ook goed voor ons om terug te kijken en terugblikkend te zeggen: ja, deze dag was inderdaad een dag om te vieren, zelfs de moeilijke dagen.

De maand nadat we jullie de laatste keer spraken, startte met de viering van de verjaardag van de Nederlandse koning. Een fijne dag met allemaal andere Nederlandse mensen in de hoofdstad, Lusaka, gevuld met spelletjes en plezier. Ik moet eerlijk zeggen: ik had er niet zo veel zin in – een hele dag doorbrengen met ‘small talk’ met mensen die ik niet ken, maar uiteindelijk heb ik er enorm van genoten. Carl had ook een gala, en we ontmoeten een stel dat werkt voor een andere zendingsorganisatie, maar met de visie om hetzelfde te doen wat wij doen, dat was echt erg bemoedigend. Ze zijn nog zo vol enthousiasme, dat je even alle littekens van de strijd vergeet. 

Ook vieren we Carls voortgaande herstel, en God die hem zijn vreugde teruggeeft. Zijn kiemvoerproductie-project gaat voort, maar het is nog steeds moeilijk om groei te zien. We halen maar hoop uit het feit dat er tot nu toe nog niets is doodgegaan…

Carl heeft veel uren doorgebracht met het betegelen, verven en helpen op de plek waar we nu wonen. Het is een mooi huis, en mijn (Ilnes) droom is dat wanneer we er ooit vertrekken, we een plek achterlaten die een zegen zal zijn voor menig outreach-team. Voor nu zijn wij de gezegende mensen. De mensen van wie we huren zijn ook een geweldige zegen – goede vrienden. We zijn nu in het nieuwe deel getrokken, dus hopelijk is de overwinning daar, dat zou een opluchting zijn, even geen bouwvakkers en stof.

De volgende viering werd teweeggebracht door dat consumentenmonster – dat mijn familie ertoe brengt om te zeggen: maar mam, je hebt geen speciale dag nodig, het is elke dag jouw dag, wanneer is het een keer kinderdag? Smile. Ze laten me hoe dan ook speciaal voelen.

Wat betreft het werk: we ontmoetten een aantal leiders van Hope Builders Ministries – zowel lokaal als internationaal. De laatste paar jaar zijn verschrikkelijk geweest als het gaat om de hoeveelheid regen. De elektriciteit in Zambia is voorzien van Hydro-energie (water-energie), met water vanuit de Kariba-dam.

In deze grafiek kan je de niveau’s van de dam zien: de groene lijn gaat over dit jaar. Zoals je kunt zien, hadden we vroege regen en was het niveau mooi gemiddeld, maar de regen stopte ver voordat het zou moeten stoppen, dus we gaan op voor een droog jaar. Dit was ook niet goed voor onze oogst – slechtste regen/oogst in 66 jaar. Specifiek onze provincie was uitgeroepen tot ramp-gebied. Die alles om te zeggen: het is dit jaar moeilijk geweest om alleen al te overleven (leveren wat het project nodig heeft om draaiende te blijven), om nog maar niet te spreken over het genoeg kunnen leveren voor andere mensen. Dus in het gesprek met de leiders ontstond een vernieuwde focus op ons doel om andere mensen te bereiken, met name de kwetsbare buren. Ze zullen ook proberen en helpen een Zambiaan te vinden die het project kan leiden en focussen op het outreach-deel. Dus het moet iemand zijn die Tonga spreekt, een geestelijke drijfveer heeft, echte compassie, leiderschapskwaliteiten, en goede dosis gezond verstand, enz. Wilt u alstublieft met ons blijven bidden voor de juiste persoon?

Voor mezelf: mij is een geweldige mogelijkheid gegeven om ook te getuigen. Mijn moeder komt elk jaar rond juni-juli met Hope Builders Ministries en geeft lessen. Dit jaar zullen ze vanwege paspoort-issues later komen. Ze gaat een conferentie doen in Uganda, de eerste keer voor haar, en heeft mij gevraagd om met haar lessen te geven. Dit zal in augustus zijn. Ik heb het één keer eerder gedaan, maar de omstandigheden waren toen veel vertrouwder dan in Uganda. Dus dit zal meer een soort gok zijn.

En als laatste, hoop ik (erg onverwacht) dit weekend naar Zuid-Afrika te vliegen, om het leven van een geweldige man te vieren. Mijn grootvader overleed 6 weken voor zijn 94^e verjaardag. Hij ging naar bed en ging zijn weg naar de Plaats waar hij zo veel anderen over vertelde. Hij was gereed, wat een zegen. Hij laat een groot gat achter – in onze harten. Maar hij had een goed leven – gaf altijd het beste. Dus, vaarwel Opa.

Laten we nooit vergeten deze dag van overwinning te vieren, we hebben geen garantie op nog een dag.

Gods zegen.

Newsletter June 2019

This is the verse that we are memorising in Sunday school at the moment. When we were learning about Jesus on the cross, it was hard to imagine that this verse applied, but when the woman went to the grave on Sunday morning, it all started to make sense. The previous Friday, was indeed the day of God’s Victory- only it was really hard to imagine while in the situation. So too, it makes sense for us to look back and in retrospect say: yes, that day was indeed a day to celebrate, even hard days.

Our month since we last spoke to you started with the celebration of the Dutch King’s birthday. A lovely day with all the other dutch people in the capital, Lusaka, filled with games and fun. I must say, I wasn’t looking forward to it- have to spend a day making small talk to people I don’t know, but in the end I really enjoyed it. Carl had a ball too, and we met a couple who work for another missions organisation, but with a vision to do the same that we are doing, that was actually really encouraging. They are still so full of enthusiasm, makes you forget all the battle scars for a moment.

We are also celebrating Carl’s continued recovery, and God just restoring his joy. His hydroponics project is moving, but it is still hard to see the growth. We take hope from the fact that nothing has died yet…

He has also spend many hours tiling, painting and helping at the place we stay now. It is a lovely house, and my (Ilne’s) dream is that when we leave one day, we can leave behind us a place that will be a blessing to many an outreach team. For now, we are the blessed one’s. The people we rent from has also been such a blessing- good friends. We have moved into the new part, so hopefully the victory is here, that would be a relief, no builders and dust for a while!

The next celebration was brought on by that consumer monster- that leads my family to say: but mom, you don’t need a day, it’s your day every day, when is it children’s day for a change? Smile. They made me feel special anyway. Hope you did too.

On the work side: we met with some of the leaders in Hope Builders Ministries- both local and international. The last few years have been terrible in terms of rain. The electricity in Zambia is provided with Hydro-power: with water coming out of the Kariba dam.

On this graph you can see the levels of the dam: the green being this year’s line. As you can see, we had early rains, and things were pretty average, but the rain stopped months before it was supposed to, so we are in for a dry year. This was not great for harvests either- worst rain/harvest in 66 years. Our province specifically was declared a disaster area. That all to say: it has been hard this year just to survive (providing what the project need to keep running), not even to mention being able to provide enough for other people. So, in the conversation with the leaders there has been a renewed focus on our goal to reach other people, especially the vulnerable neighbours. They will also try and help find a Zambian someone who can manage the project and focus on the outreach part. So it needs to be someone who speaks Tonga, has spiritual drive, true compassion, leadership qualities, good dose of common sense, and so forth. Will you please keep praying with us for this person?

For myself: I have been given a wonderful opportunity to testify as well. My mother usually comes with Hope Builders Ministries and does teaching every year round this June-July. This year they will be coming later due to passport issues. She is doing a conference in Uganda, a first for her, and has asked me to teach with her. I have done it once before, but the circumstances were much more familiar then Uganda. This will be more of an out-on-the-limb experience. This will be in August.

And lastly, I hope to (very unexpectedly) fly to South Africa over the weekend, to celebrate the life of a great man. My Grandfather passed away 6 weeks before his 94^th birthday. Went to sleep and made his way to the place he told so many others about. He was ready, what a blessing. He leaves behind a huge hole- in our hearts. But he lived well- always gave his best. So, farewell Oupa.

Let’s never forget to celebrate this day of victory, there are no guarantee of another one. 

Nieuwsbrief Mei 2019

Toen ik me voorbereidde om jullie te schrijven hoe het met ons gaat, zag ik deze afbeelding. Kort geleden werden we opnieuw geconfronteerd met christenen die onze medische wetenschap als een vijand van ons geloof zien. Het is een moeilijk iets, omdat we leven door geloof, en niet altijd door wat we zien (2 Kor. 5:7), maar dat betekent niet dat al het fysieke slecht is. God schiep de wereld, zo verbazingwekkend complex en toch werkt alles samen zo goed. De studie van het menselijk lichaam benadrukt juist Zijn creatieve wonderen. De afbeelding hier gat over hoe God bomen en onze lichamen schiep om als een eenheid samen te werken – om leven te geven aan beide. Ik ben druk met een studie over verschillende planten die we kunnen gebruiken om patiënten te behandelen als medicijnen niet beschikbaar zijn (de studie is onderdeel van de activiteiten om mijn huidige medische licentie te behouden). Ik vind het fascinerend hoe veel God rondom ons plaatste, in allerlei verschillende vormen. Mogen onze harten gevuld zijn met dankbaarheid.

Onderdeel van dit wonder is hoe God ons schiep naar Zijn beeld, en hoe Hij in elk van ons deze zelfde creativiteit heeft geplaatst. Dus hier is wat van de creativiteit rondom ons:

Carls startte met zijn kiemvoer-project, maar de planten/groenten hebben te veel dingen die hun belemmeren: veel ziekte, veel inspanning gaat naar het onkruid wieden, veel kosten voor water, om nog maar te zwijgen over de rugpijn. Dus in een poging om deze inspanningen productiever te maken, willen we aquaponics gebruiken (Google even om te zien wat dat precies inhoudt, haha). Een aantal van de village-dames kweken vis in hun met de hand gegraven dammen. Vanwege de soort grond, blijft het water wegstromen door grote scheuren, en ze geven veel geld uit aan brandstof voor de pompen om het water te blijven bijvullen. Carl heeft hen een aanbod gedaan om hun vis te verplaatsen naar onze dammen (die een plastic zeil op de bodem hebben). En dan kan dit ‘bevruchte’ water gecirculeerd worden in de standaards waarop onzes groenten groeien. We zullen zien hoe dat

Carl’s toiletrol-zaailingen.

Tim gebruikte de stukjes uit onze spelletjeskast om een kameleon te bouwen.

Rashelle heeft een aantal armbanden gemaakt om te verkopen op de markt als we de Nederlandse Koningsdag vieren op 28 april.

Elk moment dat de jongens niet in school zijn, brengen ze door met onze Zambische buren. Hier wat van de creativiteit van de Zambische jongens in beeld.

Onze grondeigenaar is aan het bouwen, deels om wat extra ruimte voor ons te maken. Het rotswerk van de Zambische bouwers, ik houd ervan!

En als laatste proberen we creatief te zijn met het vieren van het meest genadige feest op de Christelijke kalender: Pasen. Hij hangt niet meer aan het kruis. Hij is opgestaan, Hij is waarlijk opgestaan! En voor dit geestelijke leven kloppen onze harten met dankbaarheid.

Verzoek:

Kader: We hebben een persoonlijk verzoek. We hebben een diepe wens om Ilne's familie te bezoeken. Dit past niet in onze dagelijks budget. Dus we hebben al iets opgespaard, en we willen vragen of er mensen zijn die de drang of het verlangen voelen om iets bij te dragen zodat we er even tussenuit kunnen. We zouden het ontzettend waarderen, maar als u niet die drang voelt, geeft dan alstublieft ook niets.

Tot ziens;):

Newsletter May 2019

I saw this picture as I was preparing to write to let you know what we are up to. We have recently been confronted again by Christians who see the medical science as an enemy to our faith. It is a hard thing, because we live by faith, and not always by what we see (2 Cor 5:7); but that doesn’t mean that everything physical is evil. God created the world, so amazingly complex and yet everything works together so well. The study of the human body just highlights His creative miracles. This picture was about God creating trees and our bodies to work as a unit- to give life to both. I am busy with a study about different plants that we can use to treat patients when medication is not available (part of keeping my license current). I find it fascinating how much God placed around us, in all different forms. May our hearts beat with thankfulness.

Part of this miracle is how God created us in His image, and how He placed in each of us this same Creativity. So, here is some of the creativity around us:

Carl started his hydroponics project. The vegetables just have too many things holding it back: lots of disease, lots of effort that goes into weeding, lots of costs to water, not to mention the back ache. So, in an effort to make these efforts more productive- we will try out Aquaponics. Some of the village ladies are raising fish in their hand-dug dams. Because of the soil kind, the water keeps flowing away through big cracks, and they spend a lot of money on fuel for the pumps to replace the water. Carl has made them an offer to move their fish to our lined dam, and then this ‘fertilized’ water can be circulated into the vegetable stands. Let’s see how it goes.

Carl’s toilet roll seedlings

Tim used the pieces from our game cupboard to build a chameleon.

Rashelle made some bracelets to sell for the market when we celebrate the Dutch King’s birthday the 28^th of April.

Every moment the boys are not in school, they spend with our Zambian neighbours. This is some of the Zambian boys' creativity on display.

Our landlord is building, partly to make some extra space for us. The rock work of the Zambian builders, I just love.

And then lastly, we were trying to be creative to celebrate the most merciful feast on the Christian calender- Easter. He is not hanging on the Cross anymore. He has risen, He has risen indeed!!!! And for this Spiritual life, our hearts beat with thankfulness.

Request: We have a personal request. We really have the desire to visit Ilne's family. This doesn't fit in our day-to-day budget. So, we've saved up a bit, and would ask if there are people who feel the urge to contribute towards a break away, then we would very much appreciate it, if not, please don't do it.

Till we see you again;)