Having the right attitude

The other night I was laying in bed, in my pajamas. Someone came to our door, knock knock. A lady needed to go to hospital. What for, I ask? Stomach ache. It took all my training in casualty and motherhood to keep my face straight. I explained at length, that in general it is not necessary to go to hospital for STOMACHE ACHE! I asked every question I could think of, but there were no other symptoms. The guy listened and then asked if we could now go to hospital. ARGH. My attitude was terrible. I eventually asked, if I should come see her. Yes, please.

So off I went in the dark. I took a picture of the bridge I had to cross in the dark.

 All the while I was praying: Lord, please I need Your heart for these people, not mine. Mine is slightly irritated. Then I walked into the hut. The entire place was covered with blood. The woman was in immense pain. My irritation fled as quickly as it came. Again I asked every question, but it was like running into a wall. Eventually I said, well, obviously this is not stomache ache, and she needs to get to a hospital. It probably was a miscarriage, but she would/could not admit she was pregnant. Why? I don't know, but I'll leave it to the One with the Right Attitude, an attitude of Love.

It taught me again: don't listen with your i'm-tired-and-want-to-sleep ears, listen with the Spirit that God has placed within you.

Newsletter September

The wind is slowly leaving and the days are slowly turning into true summer days. Often the heat drives us inside. The plants are begging for water, but they will have to wait another two months before the rains normally start to come. So, we move with the rhythm of life here in Africa. When it rains, we plant, when it is hot we rest, when it is nice outside, we work as hard and fast as we can.

(Het vertaalwerk van de augustus brief is er bij ingeschoten) De wind word een beetje minder en de winter is over. We maken ons op voor de warmte. De planten beginnen nu dagelijks voor water te smeken en de omgeving is nu aan het verdorren. Alles zo als het altijd gegaan heeft in het ritme van Afrika.

 

Carl has been working into the darkness of the evenings, trying to finish all the building and plastering, before the true heat comes to dry the cement out too quickly, leaving it cracked. The rhythm of inner rest. Moving as and when God leads: sometimes through the time of the year, sometimes through the prompting of His Spirit, sometimes through circumstances.

 

De laatste weken Carl heeft elke dag gewerkt van 6:00-20:00 om te proberen om zoveel mogelijk werk klaar te krijgen voor dat de echte warmte eraan komt. En tussendoor hebben we onze eerste gasten gehad uit Japan die hier samen waren met Ilne’s vader om te zien hoe de organisatie hier werkt. Verder was Ilne’s moeder hier ook nog.

One of our goals here is to set-up the project to be self-sufficient. The problem with agriculture is that the income is seasonal. So, we are trying to think of ways to keep the income slightly more steady. Following the need around us, we have seen that there is a way we can help our community, and keep the project ticking. We can supply things that people up to now have to cycle to town for, or at least the next village. So, Carl started selling a few products from home.
Verder heeft de dienstverlening aan de gemeenschap hier ook een grote tol geeist op onze tijd, als we proberen de mensen te helpen door benzine te verkopen.  waar ze anders speciaal een 20 km voor moeten fietsen. De vraag naar andere goederen was ook groot en zo is ons assortiment zo uitgebreidt dat we besloten hebben om een klein winkeltje te bouwen. Een van de goals van de organisatie is om deze projecten zelfvoorzienend te maken.

 

But, it takes money to make money. In August the Seventh Day Adventist Church (to whom all our neighbours belong) had a big camp very close to where we live. They came with all their matrasses, water barrels and chairs and came camping for a week. There were probably a few hundred people, all camping together. Carl then set up a little mobile store and started to charge people’s phones for them, sold airtime and toiletpaper ( not a bestsellerJ), books and pens, chips, sweets and a few other things. In the morning I would use all yesterdays money to stock him up for the day. It was a quick turnover, and made it possible to now open a small store on our property.

Het gebied waarin we wonen wordt in grote mate bevolkt door mensen die lid zijn van de zevende dag adventisten. Nu was er een grote kampeer bijeenkomst dicht bij ons van een regio van de zda. Zo’n 1000 mensen kamperen in tenten van zakken gemaakt. Met een morgentemperatuur van 6-7 graden lekker koud. Voor deze bijeenkomst hadden we speciaal onze trailer omgebouwd tot een winkeltje om de mensen te helpen in hun behoeftes zoals tandpastaben borstels ,toiletpapier, beltegoed en zakken vol chips en lollies. Carl heeft samen met onze nieuwe shopmanager hier voor een week gestaan. Dit was een goede test voor de nieuwe shopmanager. Zijn grootste moeilijkheid was om nee tegen mensen te zeggen. Als ik iets niet wilde hebben of als er ergens geen ruimte voor was. Mijn grootste reden om daar naar toe te gaan was om ingang bij mensen te krijgen. Hoewel de zda leert van verlossing door Christus wordt er na de tijd tog de wet weer bij gehaald als noodzakelijk iets voor je verlossing. Ik heb geen moeite met het feit dat hun de zaterdag als sabbath bestempelen, helaas wordt de sabbath dan wel weer in zo’n middelpunt gezet dat dat de enigste dag is waar je God kunt aanbidden.  En verder lijkt het dat de mensen wel erg religieus zijn maar niet waarlijk Christus kennen.

 

The aim is thus: as income, as help to the community and also to build a relationship. So far it has been quite successful. So, very soon the doors of our little ‘Come again’ store will open. All welcome. Please, come again.

De naam van de shop is ‘kom  weer’, hier links op de foto. ( hij krijgt nog een afdakje voor en de naam moet er nog opgeschildert worden.) De shopmanager heeft deze naam bedacht.

Our next mission has been to find a shopkeeper. There has been a young man, that has been part of the work on and off since the beginning. He is one in a million: he sings whenever he works, works hard, always smiles (except when I want to take a photo), has no idea of how to be wise with his money, is an orphan, is unsure of his faith, yet touched by what Jesus did for him. He helped Carl in the ‘mobile’ shop, so we’ve decided to take him on as a shopkeeper, and disciple. Praying for him, and asking God to work in his heart. Maybe I should just mention that up to now, he has been 100% trustworthy, his only weakness being that you are 100% sure he will be late, but hey, this is Africa.
We genereren nu een beetje profijt en helpen nu een jongeman met een baan als shopmanager. Deze jongen zijn moeder is overleden en zijn vader is weggelopen toen hij nog jong was. We hopen dat we nu een helpende invloed op hem kunnen hebben sinds hij nog niet erg serieus met zijn  leven is. Hij heeft duidelijk leidende hulp in zijn leven gemist.  Hij kon deze baan alleen krijgen onder een aantal voorwaarden. Een van de voorwaarden is dat hij net voor twee dagen betaald krijgt. De andere drie dagen worden in een rekening gezet om te sparen voor iets wat hem kan helpen om zelfstandig te worden. Hij wil op zichzelf gaan wonen. Dit kunnen bv. dakplaten zijn of een fiets of een bed of zoiets.  Verder hopen we hem om te leren om zaken te doen en doordat we invloed op hem kunnen uitoefenen hem een werkelijke discipel van Jezus te kunnen maken (met de hulp van God).

Hieronder is onze shop manager. Zijn naam is Dudu, of Francis jr., of DJ. Zover betrouwbaar, spreekt weinig engels en verstaat mij helemaal niet wanneer ik tegen hem praat. Al bevestigt hij altijd iets met ok. Je moet dus altijd in de gaten houden of hij je werkelijk begrepen heeft. We moeten dus geduld met hem hebben. Hij zal ook een beetje uit zijn cultuur getrokken moeten worden sinds we strikte openings tijden willen hebben.

Our home and gardens are also progressing:Onze groente tuin begint ook goed te lijken.                                                              En we kunnen al redelijk wat groentes en vruchten daaruit krijgen.

Now the last big project is the chicken house. Another project that is dragging, as we’ve been waiting for the bricks. Then of cause our bricklayer was injured in a football game. And we got to play ambulance again…

Het laatste project is nu aan de gang, waar we kippen hopen te houden. Het had een beetje vertaging door afrikaanse omstandigheden maar een deel van de muren wordt nu gemetseld. Ook dit zal de zelfvoorzienendheid van de plek beter gaan maken. Het groeien van gewassen voor geld wordt vermindert wegen een gebrek aan water om te besproeien. We zijn nu met iemand in gesprek die naast een riviertje woont. Hij heeft de grond beschikbaar, water en een pomp maar hij kwam laatst langs en vroeg of ik hem kon helpen met pijpen voor de watervoorziening. In eertse instantie zij ik nee, maar later bedacht ik: als we samenwerken kunnen we wel groentes laten groeien voor extra inkomen. We moeten nu de details uitwerken hoe we beide equal zijn.  

In the beginning of August, I was blessed to go with a group of woman on a woman’s retreat. It was my first time gone from my children for such a long time. When they were not there, I suddenly had very little to do
In het begin van augustus was Ilne gezegend om naar een vrouwen conferentie te gaan. Het was de eerste keer om zonder kinderen te zijn voor een lange tijd. Het voelde een beetje om werkeloos te zijn.

 

We had a speaker, who spoke about many things, but one of the things that stuck with me, was this truth: that a lot of the truth (when taken from ‘real life’ and not the Word) we hold on to, is lies. Planted by satan a long time ago, but they grow into a believe system. Example: someone says, ‘you have such busy children’. The lie that is planted is that if my children do not behave well in every situation it must show that I am a bad mother. One thing leads to another, and eventually we do become ineffective mothers. We were challenged to replace such lies with the truth, the truth of the Word.
De spreekster sprak over vele dingen maar een van de dingen die haar het meeste raakte is dat “er veel waarheid uit het dagelijkse leven” genomen wordt maar niet uit de bijbel” en dat dit vaak leugens zijn van de satan. Als voorbeeld: iemand zegt:” oh je zulke bezige kinderen”, de leugen de satan dan plant is dat je eigenlijk een slechte moeder bent.  En van het een komt dan het ander en we worden meer en meer ineffectief. Deze leugens moeten ruilen met wat de waarheid die de bijbel ons zegt.

Our church is to us a blessing, since we are fed with truth, and we also are able to serve the larger community. I’m involved with the Sunday school, Carl has been doing a lot of maintenance work, and I serve in the administration.  

Onze kerkgemeenschap is een zegen voor ons, sinds we worden gevoedt met waarheid. Ook kunnen we hier dienen door zondagschool te geven en onderhoud en adminstratie werkzaamheden.

 

 

Carl’s also been showing the Jesus film in the villages around, together with one of the pastor’s from Hope Builder’s Ministries. He has a church in the area, and can end the showing of the movie with an invitation: come and meet this Jesus, and walk this road with Him.

Een paar weken geleden heeft Carl met een lokale Dominee de Jezus film laten zien op 3 verschillend locaties. Het laat het evangelie aan de mensen zien op een visuele manier en ook een deel van de achtergond en cultuur waarin de joden in die tijd leefden. We hopen dat mensenharten worden aangeraakt en dat ze zullen gaan zoeken en dat mensen bemoedigt worden door de genade die God ons wil schenken door Zijn Zoon.

xxx

 

 

"The Lord bless you and keep you

the Lord make His face shine upon you

and be gracious to you;

the Lord turn His face towards you

and give you peace."

Numbers 6:24-26

 

 

Tim to school

Tim started creche today. No butterflies, no tears. He was very ready.

Our two little smarties:) He loved it. Came back full of stories of the army men with the guns, the black berries and the BIG swimming pool (2m in diameter).

They grow up so fast.

At home in Zambia/ thuis in Zambia

Rashelle in a shetengi

 

Simon with his best friends



Sports day

Rashelle had her first sports day at school. It was so much fun.

The funniest thing was to see that for most of them, it was not about winning at all. They would just kind of run together. They had a bean bag race, where they had to run with a bean bag on the head. (The test of real Zambians:)) Rashelle would drop the bag, put it back on her head, catch up with everyone, but never pass them. Maybe this is part of God saying we should be like children. It's not about winning.

Newsletter August 2014

And yes, another two months flew by. We are slowly moving out of our first winter in Zambia (and yes, I was bitterly cold) as many of you are starting to cool down after a lovely warm summer. Everything is very dull and brown around us, as the August winds stir-up the African dust. It is the ideal time to work outside, so we are spending many hours outside, before the expected and dreaded October heat.

 

 One of the hardest things for ‘missionaries’ is the loss of feeling connected. It is the same for anyone leaving their own ‘home’. You arrive in a new environment, and you are ‘unconnected’. In today’s life people are less connected, but still feel the need, making social media so successful. And so too, we did as we arrived here. We have now been here for one year. As I was driving the other day, passing by people (leaving them in the dust), I could wave. Not just because I’m friendly, but because I know who they are. I still do not speak tonga, I still do not understand all their customs, but slowly we are getting connected. We know who is family of who (easy, they are all related), we know what they do for a living, we know their needs, their daily routine, their laughter, their questions. And they know us. They still don’t call me by name (I’m always Mrs Carl, or mother of Rashelle, or simply madame), but they know us. And accept us...   

 

When we can’t find Simon, he is enjoying his n’shima with the neighbours

Anyway, for those who are reading to know how the work is progressing. Slowly. But at least mostly forward.

 

Last month ended with us showing the Jesus film on the soccer/football field behind our house.Over the last year we have done a lot of physical work and talked to a lot of people, but now we wanted them to know, that we are not only here to do good things, but also because God brought us here for a eternal reason. And we will not be quiet about Him. What touched me, is one of those men I placed a photo of last month, sat next to Carl. As the crucifixion was shown, he dropped his head in his hands. We pray that God will soften his heart, and show him that Jesus did that for him.

The next week, our first guests arrived. My father brought them, and they moved around with the local pastors in the areas around. They told the Good News as they were walking. Many people responded. Now it is up to the local pastors in who’s areas they were moving to follow up with these people, getting them connected to a church. It’s not about the church, but inside a church it is possible to disciple them with truth. I had a good conversation with one of our guests. She told me, she no longer feels sorry when she thinks of those photo’s of the children in the dusty streets of Africa. Because she realizes, many of them are happy and free. It is their souls we need to pray for.

 

On the day they left, my mother and another missionary arrived in Zambia from Mozambique. They yearly come and do woman’s conferences, teaching the wives of the pastors, and then some others. They did a series of conferences in the north of the country. This is not our story, for more information, see http://www.hbmin.org/programs/program/6.html. After they finished, my mother came to us, for a few days with the grandchildren. We made her work too hard, so we owed her a break. We took her down to the Kariba, so she could rest, and Carl could look for his next big fish. 

Meanwhile, we finished the tomato harvest. I am now preserving the last, and freezing what is left. I promise this will be the last mentionJ We have learnt, amongst other things, that tomatoes like water and a lot of effort. Carl’s next plantings (maize, sweet maize, butternut etc) never made it to germination. We had a terrible mice plague in the whole area, eating every last seed.

For the faint of heart, don’t look, the spade is full of dead mice. Carl’s record was 40 in one night.

Carl then replanted with the one seed that the mice seemed to not eat. Ocra. They are germinating, but still not up to the standard Carl is hoping for. We will see how it goes. The bricks are still being made for all the building that needs to happen:

This will include the chicken house, a small shop, a wall around our ‘front garden’ and ‘walls’ for our vegetable beds, so we don’t continue to lose the good soil.

 

Carl has been promoted to head petrolboy. He has been selling petrol to the locals, instead of them having to cycle the 17km to town. It is a roaring business. So, along with charging telephones, and selling airtime and ice, he has now officially changed into a business man. The point of our project, is to pinpoint ways to start earning an income without having to have a huge amount of capital. This is definitely a winner. But selling it out of our home, means the first people are at our door between 6-7 and some have come around at 22:00. Not great for dinner time. So, we want to open a little shop, with set times, and to give us a place to sell other produce too, such as the bread I sometimes bake, the vegetables we grow, and whatever else people need to go a far way for now.

Further, Carl has been doing some work for the church, Simon has been learning to talk, and becoming naughtier by the day, Tim is preparing to start crèche in September, Rashelle working hard on her athletics skills and I passed my driver’s license (again).

Please pray with us, as I am sure many are already doing, against the spread of the ebola virus in West Africa.  At first we thought it would just blow over, but it just keeps coming closer. This last week, the American doctor from the compound where we lived in our last weeks in Liberia, has been diagnosed with ebola and evacuated to America. Our friends are very close to the danger. Some can escape, others not. Only God can stop this monster.

May God bless and carry you, till we meet again
























                

Newsletter June /Nieuwsbrief Junie

In our reading of the children’s bible, we are currently reading about the crucifixion.  Tonight when Rashelle was praying, she prayed if Jesus could please protect us while He is dead. This is the good news of this time of the year, He is indeed not dead. He has risen, and ascended to His Father’s right hand. We serve a living God.

We lezen de kinderen voor uit een kinderbijbel , momenteel lezen we uit de kruisiging van Jezus. Gisteravond toen Rashelle aan het bidden was bad ze of Jezus haar kon beschermen nu Hij dood was. Dit is het goede nieuws. Hij is niet dood. Hij is opgestaan en is nu bij Zijn Vader aan zij rechterhand. We dienen een levende God.

I have been struggling to find something to say. I am sure you all know by now we are harvesting tomatoes. We KNOW it too, believe you me. And then this morning while I was driving, Ilne’s taxi service, the whisper in my heart said, “just testify. Testify of what I am doing.” So, I will try to do so.

Ik worstel ere en beetje mee om watt e zeggen. Deze morgen toen ik naar de stad ging hoorde ik een fluisterstem in mijn hart dat ik moest getuigen. Getuigen wat God aan het doen is. Zo zal ik het proberen:

In the world of development work, it is all about numbers: so many people have been helped with clean water, so many food parcels have been distributed, so many are sick with the HIV. Go and have a look on the websites, it is all about statistics. And while the numbers are vitally important, God works “one heart at a time.” And I think that is my testimony, that we are watching God work, one heart at a time:

In de wereld van ontwikkelings werk gaat het vaak om cijfers. Zoveel mensen hebben schoon water gekregen, zo veel mensen hebben eten gekregen, zoveel muskieten netten zijn uitgedeeld etc. Kijk op websites het is meestal om de statistieken. Terwijl nummers belangerijk zijn, werkt God een ‘hart op een slag’ En ik denk dat is mijn getuigenis, hoe we zien hoe God een hart op een slag werkt.

 

 

Let me tell you about one of these “hearts”:

Laat me getuigen van een van deze harten:

These are our friends Shelly and Douglas. They come to meet us one day, and the first heart that was touched, was mine. I walked past them, busy with laundry, and said: “O, what a cute baby, let me guess two months, oo-aa.” No, said the mother, he is nine months. I froze in my tracks. That was not even possible. This was a floppy baby, literally not even holding his head upright. I started to ask questions, and yes, this baby was actually already 10 months old. Weighed just more than Simon weighed at birth, but could not hold up his head, no sitting, crawling or any other thing you would expect from a 10 month old. My heart grew cold, with the realization that something was the matter.

Dit zijn onze vrienden Shelly en Douglas. Hun kwamen een dag om ons te ontmoeten. Het eerste hart wat werd geraakt was mijne. Ik stapte naar hun toe en zij, ‘ oh wat een lieve baby, een gokje twee maanden oud.’ Nee zegt de moeder negen maanden. Ik blijf verbaasd staan, dit is niet mogelijk een baby van negen maanden oud . De baby is zelfs tien maanden ouden weegde net een beetje meer als Simon op zijn geboorte. Hij kon niet zitten of kruipen en al het andere wat een normaal 10 maanden oude baby kan doen. Mijn hart verstomde, hier is iets fout.

I first gave her a lecture on diet, just to make my lecturers proud, and then we started to work on some exercises. I decided to take her to the clinic for a HIV test, which mind you we still have not  had done. Because we kept getting referred. Finally we saw some doctors. The first one’s words chilled my heart again: cerebral palsy. He kept talking to me, while I just wanted to burst into tears. The young mother sat there in total oblivion due to her lack of English. My Tonga sure doesn’t reach there yet. So I kept asking the doctor to talk to her. But he just…referred us. The next doctor decided there was nothing wrong with the child, refused to believe us that he is deaf. So, we really got nowhere, but at least into a physiotherapy program. Mom Shelly was a little scared of me in the beginning, since she could really not speak to me. Slowly, her heart started to melt. Today for the first time she asked something of me: she proudly gave me the equivalent of 10 cents and asked me to buy her boy some oranges, he really likes them. She is a great mother, very very innocent. But I believe God is starting to work in her heart in a very special way. Together we are walking a long road, we do not know the end, but that does not stop us from walking each step in faith.

Eerst heb ik met haar gepraat over voeding net om mijn onderwijzers trots te maken en daarna begonnen we met `bewegings maken. Daarna besloot ik om met haar naar een kliniek te gaan om te toetsen voor aids en wat nog steeds niet gedaan is. We werden doorverwezen naar een dokter. De eerste liet mijn hart schudden. Cerebral palsy. Hij bleef tegen mij praten terwijl ik bijna in tranen uitbarste. De moeder zat onbewogen. Zij had geen idee waar de dokter over praate door haar gebrek aan engels en ik kon het niet uitleggen in Tonga. Zo ik vroeg het aan de dokter maar die verwees ons door naar een andere dokter.

De volgende dokter kwam met de conclusie dat er niets fout was met de baby. Hij geloofde zelfs niet dat de baby doof is. Zo we eindigden met niets behalve dat de moeder nu met het kind naar physiotherapie gaat. Shelly was in het begin een beetje bang voor mij omdat ze niet goed engels kan praten maar langzaam gaat het beter en opent zij haar hart. Eens gaf ze zoiets als tien cent zodat ze een sinaasappel voor de baby kon kopen. Ze is een goede moeder, heel onschuldig. We stappen nu samen een pad, niet wetende hoe lang  maar ik geloof dat God in haar hart werkt in een speciale manier. We weten niet waar dat pad stopt maar we wandelen in geloof.

My favourite part of this story, is when one day I dropped Shelly after another visit to the hospital, and her grandmother, Douglas’s great grandmother (maybe 50 years old) came to tell me, she will make sure the chief hears about this. The way she said it, she was going to march up to his ‘throne’ and point her finger in his face. I had to smile, the poor chief…

Mijn favoriete deel van het verhaal is dat een dag Shelly’s oma kwam om te vertellen dat ze naar de chief zou gaan om hem te vertellen wat we doen. De manier waarop ze het vertelde was zoiets als “Ik zal naar zijn paleis toe marcheren en hem duidelijk maken wat de white people hier doen” ik moest glimlachen, die arme chief!

The chief and his headmen are currently sorting out our papers, and maybe soon all the official papers will be in place. God has really established us here now. We were very much in the spotlight for a bit, but God carried us through.  We serve a faithful God!!

De chief en zijn hoofdmannen zijn nog bezig om alle vouwen glad te strijken in de land kwestie. Het is nog afwachten wanneer alle papieren in orde zijn maar we vertrouwen dat God in beheer is.

Meanwhile the work is continuing: we pick tomatoes twice a week, new crops are going into the ground, bricks are being made for the chicken house and we are preparing to host our first visitors. Paperwork also keeps us busy and out of trouble. We just found out we have to get Zambian drivers licenses- I still remember my first  (and second) effort, and felt sick at having to do it again. But the gentleman’s reply when I asked what all we had to do: “o no problem madame, no problem, this one is easy.” Great…

Ondertussen gaat het werk door . Twee ker per week plukken we tomaten en proberen we nieuwe dingen te planten. We zijn bezig om blokken te maken voor een kippenhok en bereiden het huis voor voor een aantal bezoekers. Verder houd papierwerk ons bezig , een aanvraag voor een belastingnummer en een aanvraag voor zambiaanse rijbewijzen. Ik herrinner nog goed mijn eerste rijbebewijs, moet ik weer door die pijn. Gelukkig zij een medewerker van transport ministry dat het wel meevalt. (Inmiddels zijn de bezoekers uit japan hier samen met Ilne’s vader en een zambiaanse dominee).

 

Another testimony I should share with you is concerning our finances. Carl and myself recently read a autobiography of a South African missionary couple. They wrote that God sometimes provides money, sometimes creates money, and sometimes stretches money. And we can testify to this. I keep a record of ever kwacha coming in and out. I try my best, and apart from missing a few small things, generally I am pretty accurate. But it has already happened three times that I look at the total of what we are suppose to have, and when I compare it to what we actually have, I am a few thousand kwacha’s out. In the good direction, mind you- we have more than we are supposed to. We serve a faithful God!!

Een ander getuigenis wat ik moet vertellen is dat Carl en ik in de afgelopen tijd een boek van Zuid Afrikaanse missionairies hebben gelezen. Een deel daarvan is over finances . Hun schrijven dat God soms geld voorziet, soms geld maakt en soms stretched. En dit kunnen wij beamen. Ik houdt boek van alle financieen en doe mijn mijn best al glippen er soms kleine dingen tussendoor , maar het is nu al drie keer gebeurt dat er me meer zijn dan wat er binnen is gekomen. We dienen een getrouwe God!

 

Another interesting thing we are watching is how God is using our children in His Kingdom. Rashelle has a few times now, spoken out in the prophetic, completely without knowing it. Simon is charming people wherever we go, giving us a smooth entrance. Tim is shy as anything in most companies, but with the Tonga people, he is completely at home. What a joy it is as parents to watch our children be really happy. What a faithful God we serve!

Een ander interesant getuigenis is hoe we zien hoe God kinderen gebruikt in zijn Koningkrijk.  Rashelle heeft nu al een paar keer onbewust profetisch gepraat. Simon zijn glimlach opent deuren, en Tim als schaamvol als hij is is. Bij de tonga mensen voelt hij zich snel thuis. Wat een vreugde om als ouders dit te zien. Wat een getrouw God die we dienen.

Last story: We have really been struggling with Tim being sick. He had a virus and then got an infection secondary. So I had taken him to the doctor who prescribed some anti-biotics. We just got worse. He asked to go to bed every night by 6, which is very unlike him. Not eating, vomiting, terrible head aches. I thought of all kinds of weird sleeping disorders. So, this morning I was going to take him back to the doctor, and then 5:30 this morning I woke up with a strong urge to check out the side-effects of his anti-biotics. And there is was, all his symptoms. Stopped the medication, and he is much better. What a faithful God we serve!

Laatste getuigenis. Tim was in de afgelopen tijd ziek. Hij had een virus en daarna een infectie. Na bij de dokter te zijn geweest en anti biotica hebben gekregen werd het eigenlijk slechter. Hij at slecht en soms om zes uur lag hij al op bed en overgeven en zo. Zo ik wilde hem weer naar de dokter toe nemen. Die nacht werd ik wakker om half 6 en ik kreeg een sterke drang om zijn anti biotica te checken op bij werkingen. En daar was het, na gestopt te zijn met de anti biotica was alles over. Wat een getrouwe God die we dienen.

I met this boy, skin and bones. I said to Carl there is no way this boy will live another month. Faithless me. God healed his body, will you pray with us for the saving of his soul.

PS. I watched Douglas at the physiotherapy session today, and he is really making great progress. Sitting for short periods of time and lifting his head to look at me. And then he smiles…

PS. Douglas heeft goede vorderingen gemaakt. Hij kan nu zitten voor korte perioden en zijn hoofd ophouden en lachen.